|
De geschiedenis van het Siam Beach resort KC
Ongeveer 30 jaar geleden kocht een man met visie zo'n 30 rai relatief waardeloos kustland op een groepje bijna verlaten jungle-eilanden. In die tijd woonden er op het "olifanten eiland" Koh Chang alleen wat vissers in hun dorpje op stelten op Bang Bao Beach en vond je her en der nog wat mensen die zich bezighielden met het verbouwen en oogsten van palmen en kokosnoten. Er waren geen hotels, geen resorts, geen wegen, er was geen electriciteit en geen manier om met het vasteland te communiceren. Alle grondstoffen, brandstoffen, gebruiksmaterialen, maar vooral ook de mensen, moesten per visserboot van en naar het Koh Chang eiland worden vervoerd.
De nogal primitieve omstandigheden op het lonely beach op Koh Chang, gecombineerd met de het serene ruisen van de palmbladeren, het uitzicht over de witte poederstranden, de helderblauwe zee, het tropische oerwoud en het gebrek aan een menigte, trokken al vrij snel de aandacht van de eerste rugzaktoeristen. Tot de dag van vandaag heeft het Lonely Beach strand nog altijd de reputatie als zijnde een rugzakparadijs, waar je kunt luisteren naar het groeien van de palmbomen, terwijl je mediteert over de diepere betekenis van het leven. Echter, zoals dat nou eenmaal altijd gebeurd, verandert alles. Veel van de actuele reisgidsen zoals bijvoorbeeld de Lonely Planet Thailand en de Lonely Planet's Beaches and Islands of Thailand , schrijven nog steeds dat ons lonely beach een rugzakkenstrand is. Dit is ten dele waar aangezien er nog altijd een aantal van de zgn. hut resorts actief zijn aan de zuidkant van het lonely beach (waaronder ook onze siam hut bungalows ), maar hun aantal is snel aan het verminderen. Officieel was het Siam Beach resort een van de eerste hutjes resorts op Koh Chang en vooral op het lonely beach deel van het eiland, terwijl dat lonely beach weer een van de eerste stranden was dat als eerste open stond voor deze rugzaktoeristen. In die tijd arriveerden onze gasten nog altijd per vissersboot direct op het witte strand en zij zaten hier vast tot de volgende boot langskwam. Tijdens het regenseizoen kon dat vaak wel dagen duren. Er zijn zelfs ongelukkigen geweest die meer dan een week hebben moeten wachten voordat ze hun reis naar huis weer konden voorzetten! |